Ulice

Ulice, tak dużo ulic… Idę nimi sama, mijam budynki. Nie wiem, dokąd idę, chociaż wydaje mi się, że znam bardzo dobrze drogę do tego miejsca. Czas nie ma większego znaczenia, liczy się bardziej proces dotarcia na miejsce. Chłonę przestrzeń, chłonę te ulice, chłonę zachmurzone niebo. W pewnym momencie uświadamiam sobie, że nie idę już sama, że jesteś obok mnie. Idziemy i rozmawiamy, jak kiedyś. Jest normalnie i nienormalnie jednocześnie.

Nagle zaczynasz biec, usiłuję dotrzymać ci kroku, ale jestem słabsza i zostaję w tyle.

Wbiegasz do tunelu, przemykasz pomiędzy ludźmi, bardzo się dokądś śpieszysz. Krzyczę za tobą, że nie dam rady dłużej biec, że nie jestem wystarczająco szybka, pędzisz, znikasz gdzieś, pewnie wbiegłeś już na peron, biegnę dalej. Schody są dziwnie wąskie i mam wrażenie, że zaraz spadnę.

Jestem już na peronie. Stoją na nim dwa bezimienne pociągi. Tablice nad torami są nieczytelne, nie wiem, do którego pociągu wsiadłeś, czuję bezradność. Co zrobić? Zamykają się drzwi wagonów, jeden z pociągów odjeżdża, rozpaczliwie szukam wszędzie twojej twarzy, ale jestem tam zupełnie sama. Czy wrócisz tu po mnie? Czy zostawisz to wszystko i spróbujesz mnie odnaleźć? Czuję tylko lodowate podmuchy marcowego wiatru na twarzy. Obraz zamazuje się.

Jestem teraz w pociągu, ale nie wiem, dokąd jadę. Dookoła mnie twarze, które skądś rozpoznaję. Pociąg staje, wszyscy wysiadają, też chcę wysiąść, ale moja torba rozrywa się i cała jej zawartość wypada na podłogę, rozsypuje się po całym wagonie. Zbieram mozolnie swoje rzeczy. Drzwi zamykają się i zostaję zupełnie sama w opustoszałym wagonie.

Gasną światła.

Budzę się.

      

Drugie urodziny bloga

W tym roku nie świętujemy.
    

Tęsknię za Tobą, tato.

Leżę już w łóżku i odpada mnie ten smutek, przed którym tak się od kilkunastu dni bronię. Wspominam tatę, tego człowieka, dla którego nigdy nie miałam czasu, nigdy wystarczająco bardzo nie kochałam, nigdy do końca nie wysłuchałam i nawet nie starałam się zrozumieć powodów jego picia.

Mój tato od najmłodszych lat tułał się po świecie. Gdy miał trzy lata, zmarła jego mama. To sprawiło, że jego ojciec zaczął pić, przestał zajmować się synkiem, dziecko było zaniedbane. W końcu mój tato trafił pod opiekę dziadków. Ci ludzie wychowywali go jak swoje własne dziecko.

Mój tato był DDA, tak jak ja. Był też osobą uzależnioną od alkoholu.

Miał w życiu pod górkę, bardzo pod górkę. Ale znalazł sobie żonę, założył własną rodzinę, zbudował dom, którego sam nigdy tak naprawdę nie miał. Nie miał w życiu dobrych wzorców, a mimo to nie stoczył się, mimo to próbował być dobrym ojcem i mężem. Jestem pewna, że bardzo tego pragnął i zrobił wszystko, co mógł, aby zapewnić nam dobrą przyszłość.

Żałuję, że nie poświęciłam mu więcej mojego czasu. Żałuję, że nie mieliśmy lepszych kontaktów. Żałuję, że nie miałam czasu ani chęci, by go kochać i chcieć spędzać z nim czas.

Tęsknię za tym, co już nigdy więcej się nie wydarzy. Chciałabym raz jeszcze usłyszeć jego głos. Usłyszeć, jak opowiada jakiś dowcip albo ciekawostkę, którą wyczytał gdzieś w Internecie. Zobaczyć go siedzącego z wędką na brzegu jeziora. Chciałabym raz jeszcze usłyszeć przez telefon, że mnie kocha i że jest ze mnie dumny. Chciałabym odpowiedzieć, że też go kocham i że też jestem dumna, bo jest moim tatą.

Brakuje mi Ciebie, tato. Mam nadzieję, że jesteś teraz w lepszym miejscu i że nic Cię już nie boli.
Mam nadzieję, że nie musisz się już więcej tułać i jesteś teraz spokojny.

Kocham Cię, chociaż nigdy nie umiałam tego okazać. I wybaczam Ci.