Światełko w tunelu?

Jakiś czas temu wybrałam się do Amsterdamu na piknik osób, które korzystają z Duolingo ucząc się niderlandzkiego. Poznałam tam kilka ciekawych osób. Z jedną z nich mam kontakt nawet do teraz. Jest to młody facet z USA. Przyjechał do Holandii na studia. No i tak jakoś wyszło, że zaczęliśmy pisać że sobą. Wcześniej się okazało, że mamy urodziny prawie w ten sam dzień.

I to pisanie trochę mnie niepokoi.

Podoba mi się jego sposób patrzenia na świat i życie. Podoba mi się to, że praktycznie na nic nie narzeka. Podoba mi się to, że ma cele do których dąży i pasje, w które się maksymalnie wkręca. No i podoba mi się to, że po roku tutaj również potrafi się komunikować po niderlandzku. Nasz niepisany układ jest taki, że rozmawiamy ze sobą, w ramach ćwiczeń, tylko po niderlandzku.

Niepokoi mnie to, że znowu ktoś wkrada się do mojego życia, a ja mu na to mimowolnie pozwalam, jakoś szczególnie nie protestuję. Potrzeba mi w życiu trochę światła i ciepła. Potrzeba mi miłości, jakkolwiek tanio by to nie zabrzmiało. Niepokoję się, ale i cieszę z każdej jego wiadomości, zwłaszcza gdy pisze mi sam z siebie o jakichś kompletnych pierdołach. Albo wysyła mi zdjęcie pierwszej strony książki, którą właśnie czyta. Bo gdy się z kimś dzieli szczegółami, to znaczy, że jakoś się myśli o tej osobie? I że zależy jakoś, prawda?

Mamy się spotkać w ten weekend. I oglądać "Despicable me", czyli słynne Minionki. I nie wiem, co jeszcze robić. Tzn. ja wiem na pewno, że wrócę grzecznie do domu, bo przecież w poniedziałek muszę pracować, na szczęście. : ) Może zabiorę ze sobą Scrabble. Bardzo chciałabym z kimś zagrać w Scrabble.

Boję się, że znów się zakocham. Cieszę się, że znów się zakocham.
Boję się, że znowu oddam komuś cząstkę mnie, a w zamian nie dostanę nic. Trzymam kciuki za siebie. Muszę w końcu przestać umierać, przecież ten smutek nie może trwać wiecznie. Po prostu nie może. Może to jest właśnie ta osoba, właśnie ta chwila i właśnie ta relacja. Może się uda. Muszę w końcu przestać umierać i zacząć żyć.

I nikt tak pięknie nie mówił, że się boi miłości... jak ty.